2013, ജനുവരി 8, ചൊവ്വാഴ്ച

ഞാന്‍ കണ്ട ആധുനികത !!!!

കൊല്ലം ജലദര്‍ശിനി ഹാളില്‍ നിന്നും ഉപന്യാസ രചനയ്ക്ക് കിട്ടിയ ഒന്നാം സമ്മാനവുമായി പുറത്തേയ്ക്ക് നടന്ന എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഒറ്റ ലക്ഷ്യമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, സമൂഹത്തോട് പറയാനുള്ളതിന്റെയും ചോദിക്കാനുള്ളതിന്‍റെയും മാധ്യമമായി അക്ഷരങ്ങള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുക. എന്നില്‍ നിലവാരമുള്ള ഒരു എഴുത്തുകാരന്‍ കുടിയിരിക്കുന്നു എന്നത് ഇന്നത്തെ എന്‍റെ വിജയം ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്നു. സന്തോഷത്തേക്കാള്‍ എന്നെ ഭരിക്കുന്നത്‌ ഇനിയും എഴുതണമെന്നുള്ള എന്‍റെ urge ആയിരുന്നു.. ഒരുപാട് ഒരുപാട് എഴുതിക്കൂട്ടുന്നതിനേക്കാള്‍ നല്ലത് മികച്ചതെന്നു തോന്നുന്ന ചിലത് മാത്രം എഴുതിയാല്‍ മതി ഈ ചിന്ത എപ്പോഴോ കൈവന്നു..

പേരറിയാത്ത കായലിന്റെ ഓരം ചേര്‍ന്ന് നടക്കവേ, അറിയപ്പെടുന്ന ഒരുപാട് എഴുത്തുകാര്‍ പയറ്റിത്തെളിയുന്ന ഈ മേഖലയില്‍ ഞാനെന്ന എഴുത്തുകാരനും എന്‍റെ എഴുത്തിനും ഇന്നെന്തു പ്രസക്തി എന്ന് ചിന്തിച്ചു. എനിക്ക് പറയാനുള്ളവ മുന്‍പ് ആരെങ്കിലുമൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും, അല്ലെങ്കില്‍ നാളെ കുറച്ചു കൂടെ നല്ല ഭാഷയില്‍ മറ്റാരെങ്കിലും പറയും. പിന്നെ ഞാനെന്തിന്..??? ഉത്തരം തേടി ഞാന്‍ കായലിലേയ്ക്ക് കണ്ണ് നട്ടു..ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ദൂരം നടന്നു പോയതിന്റെ വേഗത ഞാനറിഞ്ഞില്ല. ഇന്നലെ മനസ്സില്‍ വന്ന ചോദ്യങ്ങളും ആകുലതകളും ഇപ്പോഴെന്റെ മനസ്സിലില്ല.. ആകെയുള്ളത് ഒന്ന് മാത്രം, എഴുതണം. ഒരു profession  എന്ന നിലയിലല്ല, ആത്മസംതൃപ്തിക്ക് വേണ്ടി...

പതിവ് പോലെ കോളേജ് യുണിയന്‍ ഉദ്ഘാടന‍‌‌‌ത്തോട് അനുബന്ധിച്ച് നടക്കാന്‍ പോകുന്ന കലാപരിപാടികളില്‍ ഞാനും എങ്ങനയോ അംഗമായി.. റിഹേഴ്സലിനായും program chart ചെയ്യാനുമൊക്കെയായി ഞങ്ങള്‍ വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ seminar hall-ല്‍  ഒത്തുകൂടി. പാട്ടും ഡാന്‍സും ഒക്കെയായി പെണ്‍കൂട്ടങ്ങള്‍ മൂലകള്‍ തപ്പിപ്പിടിച്ചു. ചെയര്‍മനോടൊപ്പം ഞാനും സജീവരാഷ്ട്രീയ ചര്‍ച്ചകളില്‍ പങ്കാളിയായി... ഇതിനിടയില്‍ അവള്‍ എന്റെയരികില്‍ വന്നിരുന്നു.... കുറച്ചു മുന്‍പ് കെമിസ്ട്രി ലാബിലേയ്ക്ക് നീളുന്ന നീണ്ട വരാന്തയില്‍ വച്ച് അവളുടെ കാലില്‍ ചവിട്ടിയതിനു പകരമെന്നോണം അവളെന്റെ കാലില്‍ അമര്‍ത്തിച്ചവിട്ടി. നിര്‍ദ്ദോഷകരമായ അപ്പോഴത്തെ എന്‍റെ നോട്ടത്തില്‍ അവള്‍ സന്തുഷ്ടയായെന്നു തോന്നി; അവള്‍ ഉറക്കെയുറക്കെ ചിരിച്ചു.. എന്റെയുള്ളിലെ പൂര്‍ണ  introvert ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയില്‍ മറുപടിയൊതുക്കി.

മുന്‍പില്‍ അരങ്ങേറുന്ന താളപ്പിഴകളില്‍, ശബ്ദസൌകുമാര്യങ്ങളുടെ variation-ല്‍ ശ്രദ്ധ കൊടുത്ത് ഞങ്ങളിരുന്നു.. അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ ആലോചിക്കുന്നത് എന്ടടുത്തിരുന്ന  ആ പെണ്‍കുട്ടിയോട് ഞാന്‍ ആദ്യമായി സംസാരിക്കുന്നതു കഴിഞ്ഞു പോയ ആഴ്ചയിലെപ്പഴോ ഒരു വൈകുന്നെരം മറ്റു കൂട്ടുകാരുമൊത്തു ഒരു കോഫി സിപ് ചെയ്യാന്‍ പോയപ്പോഴാണ്. എന്‍റെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ സുഹൃത്തായി അവളും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.... എന്‍റെ കലാലയ ജീവിതത്തിനു ഇതിപ്പോ മൂന്നു വയസ്സാകുന്നു. ഇപ്പോഴാണ് ഞാന്‍ ആ കുട്ടിയോട് സംസാരിയ്ക്കുന്നത്..
അതിനുശേഷം ഒരുപാട് അടുപ്പമുള്ളവരെ പോലെ അവര്‍ [ഞങ്ങള്‍] തമ്മില്‍ പെരുമാറുന്നു. ഞാന്‍ നിശബ്ദം നൃത്തത്തിലെയ്ക്ക് പിന്‍വാങ്ങി.

പെട്ടെന്നവള്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു: " നമ്മള്‍ ആദ്യമായി സംസാരിക്കുനത് അന്നാ കോഫി കുടിക്കാന്‍ പോയപ്പോഴല്ലേ ? "

ഞാന്‍ വെറുതെ തല കുലുക്കി.

" അതിനു മുന്‍പ് നമ്മള്‍ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല അല്ലെ ? " 

ഇല്ലെന്നു ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. ഒപ്പം മനസ്സുകള്‍ തമ്മിലുള്ള telepathic conversations-നെ പറ്റി വെറുതെ കാട് കയറി ചിന്തിച്ചു. വെറുതെ ചിന്തിച്ചു, അത്ര തന്നെ..

ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാട് സംസാരിച്ചു. അധികവും പറഞ്ഞത് അവളാണ്. I think i'm a good listener. എല്ലാം കേട്ടിരുന്നു.

കയ്യിലിരുന്ന ബുക്കിന്റെ ഇതളുകളില്‍ അങ്ങിങ്ങ് ഗായത്രി എന്നവള്‍ ഇടയ്ക്കിടെ വരയ്ക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. അത് മനസ്സിലാക്കിക്കൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു, " എനിക്കിങ്ങനെയും ഒരു പേരുണ്ടെടാ... നിനക്കറിയില്ലേ ?"  

ഞാനല്പനേരം ആലോചിച്ചു, അവള്‍ക്കു ഗായത്രി എന്നൊരു പേരുണ്ടെന്ന് !!! അവളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ പേര് [ അത് ഇതുവരെ പറയാത്തതില്‍ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു.ഇതാണ് അതിനു പറ്റിയ അവസരം എന്ന് ഞാന്‍ മുന്‍കൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചിരുന്നു എന്ന് വേണം കരുതാന്‍ !! ] ഖദീജ എന്നല്ലേ ? അപ്പൊ ഗായത്രി ?

"Inter-caste marriage ആണോടി ?"
ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.


"ആണെന്നാ ഞാന്‍ എല്ലാരോടും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നെ... അച്ഛന് മുസ്ലിം മതത്തോടു ഭയങ്കര താല്പര്യമായിരുന്നു.. എനിക്ക് മൂന്നു വയസ്സായപ്പോ അച്ഛന്‍ മതം മാറി. ഞങ്ങളും. അങ്ങനെ ഗായത്രി എന്നാ ഞാന്‍ ഖദീജയായി.... പിന്നീട് അച്ഛന്‍ ഞങ്ങളെ കോഴിക്കോട്ടേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോകാന്‍ നോക്കി.. അമ്മ സമ്മതിച്ചില്ല. വഴക്കായി. പിന്നെ ഒരിക്കല്‍ അച്ഛന്‍ പിണങ്ങിപ്പോയി.. ഇപ്പൊ വേറെ കല്യാണം കഴിച്ചു. കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടോന്നു അറിയില്ല. ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു."

"വീട്ടുകാര്യങ്ങളൊക്കെ എങ്ങനെ നടക്കുന്നു "

"പശുവുണ്ട്.. ചില്ലറ റ്റ്യുഷനും... അങ്ങനൊക്കെ പോകും. "


ഞാന്‍ പിന്നിലേയ്ക്ക് ചാഞ്ഞിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിലേയ്ക്ക് നോക്കാന്‍ ഞാന്‍ മറന്നു പോയിരുന്നു. അത് നന്നായി.. അവള്‍ ഡസ്പ് ആകില്ല എന്നുറപ്പുണ്ട്‌.. Her way of speech shows that. 


അവളെ പടിയുള്ള എന്റെ ചിന്ത അവിടെ അവസാനിച്ചു.. എന്നെ അലട്ടിയത്, ഖദീജ എന്ന ഗായത്രിയുടെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും പറ്റി ആയിരുന്നു. വിവാഹബന്ധത്തിനു ശേഷം പോലും മതത്തിന്റെ പേരില്‍ അവര്‍ seperated ആയി. പരസ്പരം ഒന്നിച്ചു ജീവിയ്ക്കുന്നതിനും മനസ്സിലാക്കുന്നതിനും മതത്തിന്റെ പിന്‍ബലം ആവശ്യമുണ്ടോ ? അത്തരമൊരു ആവശ്യകത പ്രപഞ്ചം നിഷ്കര്‍ഷിക്കുന്നുണ്ടോ ?ഇല്ലെന്നു വിശ്വസ്സിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.. 
 
 
ഖദീജയിലൂടെ ഞാന്‍ കണ്ടെത്തുന്നത് നമ്മുടെ so-called ആധുനികതയാണ്. Material development അല്ലാതെ നമ്മുടെ ആധുനികതയില്‍ ഒരു വ്യക്തി രൂപപ്പെടുന്നുണ്ടോ ? വിദേശരാജ്യങ്ങളില്‍ സ്വയം ഒരു തീരുമാനം എടുക്കാനെങ്കിലും അവര്‍ സന്നദ്ധത കാണിക്കുന്നു. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ well educated ആയ ആധുനികാരോ ? ആധുനികത കൊണ്ട് വരേണ്ടത് നിരത്തുകളിലേയ്ക്കും ജീവിതസൌകര്യങ്ങിലെയ്ക്കും മാത്രമാണോ ?
 
ഈ ആധുനികതയെ പറ്റി നാം ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടതില്ലേ ? ഇപ്പൊ ഞാനെന്ന എഴുത്തുകാരന്റെയും എന്നിലെ എഴുത്തിന്റെയും പ്രസക്തി തിരിച്ചറിയുന്നു..