2012, ഓഗസ്റ്റ് 4, ശനിയാഴ്‌ച

ഒരു പേഴ്സണല്‍ സന്തോഷം

ഒരു വ്യാഴാഴ്ചദിവസം ഉച്ചയ്ക്കാണ് സംഭവം. വേദി അഞ്ചല്‍ st.johns college ന്റെ ലൈബ്രറി. കഥയിലെ നായകന്‍ ഞാനാണ്. അല്ല ഞാന്‍ വില്ലനാണ് [അത് ശരിയാണെന്ന് നിങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ക്ക് തോന്നിയേക്കാം]. എന്നിരുന്നാലും ഞാന്‍ എനിക്ക് നായകന്‍ തന്നെയാണ് [അതും ചിലര്‍ക്ക് ശരിയായി തോന്നാം].

അപ്പൊ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു വന്നതിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാം. BSc ബോയ്സിനു മാത്രം പുസ്തകമെടുക്കുവാനുള്ള ദിവസമാണ് വ്യാഴം. അങ്ങനെയൊരു വ്യാഴാഴ്ച ഞാനും ലൈബ്രറിയില്‍ പോയി.

ബഷീറിനേയും
ഉറൂബിനേയും തള്ളിപ്പറഞ്ഞ്‌, വിജയനേയും തകഴിയേയും കാറ്റില്‍ പറത്തി, പൌലോ കൊയ്ലോയെയും സിഗ്മണ്ട് ഫ്രോയിടിനെയും തിരഞ്ഞ് ഇടനാഴി മുഴുവന്‍ അലഞ്ഞു. ജീവിതങ്ങള്‍ തുന്നിക്കൂട്ടിയ കടലാസ്സു കഷ്ണങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടെടുത്തത് ചന്ദ്രധര്‍ ശര്‍മയുടെ " Philosophy of indian methodologies" എന്ന പുസ്തകം. ഒപ്പം പി.കെ. ബാലകൃഷ്ണന്റെ "ഇനി ഞാന്‍ ഉറങ്ങട്ടെ" യും. രണ്ടിന്റെയും titles എനിക്ക് വളരെയേറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. പലപ്പോഴും ശീര്‍ഷകങ്ങള്‍ എന്നെ വല്ലാതെ ആകര്‍ഷിക്കും.

പുസ്തകവുമായി
രെജിസ്റ്ററില്‍ ഒപ്പിടാന്‍ ചെന്നപ്പോള്‍ ലൈബ്രറിയുടെ ചുമതലയുള്ള , മാഡം എന്ന് എല്ലാവരും വിളിക്കുന്നവര്‍ [ഞാന്‍ ടീച്ചര്‍ എന്നും, ചിലപ്പോള്‍ ചേച്ചി എന്നും വിളിക്കുന്നു ; പേര് നിമിഷം വരെയും എനിക്കറിയില്ല] എന്നോട് ചോദിച്ചു :
" ഇയാള്‍ ഇതെല്ലാം വായിച്ചു തീര്‍ക്കുവോ ? അതോ ഇതൊക്കെ വെറും ഷോ ആണോ ? "
"അല്ല" എന്ന ഭവ്യതയോടുള്ള എന്‍റെ ഉത്തരത്തില്‍ തൃപ്തി വരാതെ കുറുകിയ കണ്ണുകളോടെ അവര്‍ രജിസ്റ്റര്‍ മറിച്ചു. No.212 VINEETH M എന്ന പേരിനു താഴെ ഒന്നിലധികം പേജുകളിലേക്ക് നീണ്ടു പോകുന്ന 80-ഓളം വരുന്ന പുസ്തകങ്ങളുടെ പേര് അവരെ ചെറുതായിട്ട് ഒന്ന് ഞെട്ടിച്ചുവെന്ന് തോന്നി. അതിനു കാരണവും വളരെ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി; എന്‍റെ ഐച്ചിക വിഷയമായ ഫിസിക്സുമായി
ബന്ധമുള്ള ഒരു പുസ്തകവും കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല

"തന്റെ വായനയുടെ നിലവാരം കൊള്ളാം. പക്ഷെ തനിക്കു എല്ലാറ്റിനോടും ഒരു നെഗറ്റീവ് atitude ആണല്ലോ ഉള്ളത്. ഇയാളെടുത്ത പുസ്തകങ്ങള്‍ കണ്ടപ്പോ തോന്നിയതാണ്. തെറ്റിലെയ്ക്കാണ് തന്റെ വഴി. "


പുഞ്ചിരിയോടെയാണ്
അവര്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞതെങ്കിലും അതിലൊരു വാത്സല്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ലേ എന്ന് സംശയിച്ചതിനിടയില്‍ തന്നെ എന്‍റെ മറുപടി വന്നു.
"തെറ്റും ശരിയുമൊക്കെ ആപേക്ഷികമല്ലേ.... ഇതെന്റെ ശരിയാണ്... അതാണ്‌ എന്നെ ഞാനാക്കിയതും... "
ഇത്തരമൊരു
മറുപടി അവരില്‍ ഒരു പുച്ചഭാവം ആയിരുന്നിരിക്കണം എന്നോടുണ്ടാക്കിയത്...

" താനേതായാലും ഒരു നല്ല വായനക്കാരനാ, പക്ഷെ തന്നെ ഒന്ന് channelize ചെയ്യുന്നത് നല്ലതാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇവിടെ വെള്ളിയാഴ്ചകളില്‍ ഉച്ചയ്ക്ക് പ്രാര്‍ത്ഥയൊക്കെയുണ്ട്. അതൊക്കെയൊന്നു attend ചെയ്യണം കേട്ടോ.. "

" ദൈവമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന എന്നോട് തന്നെ ഇതൊക്കെ പറയണോ ടീച്ചറെ ? "
"ദൈവമില്ല എന്നാരാ പറഞ്ഞെ ?

അവരുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി ഉയര്‍ന്നു. അതിനേക്കാള്‍ എന്‍റെ ശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിച്ചത് അവരുടെ കഴുത്തിലണിഞ്ഞിരുന്ന കുരിശുമാല ആയിരുന്നു. അതും കുടി കണ്ടപ്പോള്‍ എന്നിലെ യുക്തിവാദി ചിരിച്ചു:ശബ്ദമുണ്ടാക്കി തന്നെ.

"യേശു ജീവിച്ചിരുപ്പുണ്ടായിരുന്നോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് സംശയമുണ്ട്‌. മാത്രമല്ല വിശുദ്ധ ഗ്രന്ഥങ്ങള്‍ എല്ലാം കോപ്പിയടിച്ച് എഴുതിയതുമാണ്‌. ക്രിസ്തുവിന്റെത്‌ കൃഷ്ണനില്‍ നിന്ന്, കൃഷ്ണന്റെത് ബുദ്ധനില്‍ നിന്ന്.. ബുദ്ധന്റെത് എവിടെ നിന്ന് എന്ന അന്വേഷണത്തിലാണ് ഞാന്‍. അതല്ല, ബൈബിളും ഗീതയും ത്രിപിടകയും ഒരേ കൃതിയില്‍ നിന്ന് അടിച്ചു മാറ്റിയതാണെന്ന സംശയവും എനിക്കുണ്ട്. "

ഇത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്ക്‌ അവര്‍ക്ക് ദേഷ്യം വന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല, ഞാന്‍ പറഞ്ഞു തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ മൗനം എന്നിലൊരു ചെറിയ നിരാശ പടര്‍ത്തി.

രെജിസ്റ്ററില്‍ ഒപ്പിട്ട ശേഷം ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഒരു കാര്യം കുടി അവര്‍ പറഞ്ഞു:
"വായന നല്ലതാ, പക്ഷെ ഇതൊരിക്കലും
ടമറുകില്‍
ചെന്ന് നില്‍ക്കരുത്. "
ഒന്ന് ചിരിച്ച ശേഷം ഞാന്‍ നടന്നു.


ഇപ്പോഴാണ്
എനിക്ക് സന്തോഷമായത്. ഒടുവിലത് പറഞ്ഞു, ഇടമറുകില്‍ ചെന്ന് നില്‍ക്കരുതെന്ന്.. എന്ന് വച്ചാല്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത് എവിടെയോ ചെന്ന് കൊണ്ടു എന്നല്ലേ ? അതെന്നെ തീര്‍ത്തും ആവേശഭരിതനാക്കി എന്നുള്ളതാണ് സത്യം. പക്ഷെ അതിലും വലിയൊരു സന്തോഷം മറ്റൊന്നായിരുന്നു :- ഇടമറുകിനെ എനിക്ക് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പുസ്തകത്തിലൂടെ തന്നെ. അവരുടെ ഭയം നടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതിനുള്ള നന്ദിയും കടപ്പാടും ഞാന്‍ മനസ്സ് കൊണ്ടു ഒത്തിരി ആരാധിക്കുകയും ബഹുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന എന്‍റെ മലയാളം അദ്ധ്യാപകന്‍ ശിവപ്രസാദ്‌ സാറിനോടാണ്. അദ്ദേഹമായിരുന്നു ഇടമറുകിന്റെ പുസ്തകം എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചത്‌.

അങ്ങനെ അവരുടെ വിശ്വാസത്തെ തകര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ടു തെന്നെ എന്‍റെ അവിശ്വാസം ഒരു പരിധി വരെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍ കഴിഞ്ഞതിന്റെ ഒരു പേഴ്സണല്‍ സന്തോഷം ഇപ്പോഴും എനിക്കുണ്ട്.





2012, ഫെബ്രുവരി 8, ബുധനാഴ്‌ച

INCIDENT RAY

2010 May 4
Tuesday

    ഞാന്‍ ചാരുബാല. ഒരു ജൂത പെണ്‍കുട്ടി. കേരളത്തില്‍ ജീവിയ്ക്കുന്ന ഇസ്രയേല്‍ പൌരത്വമുള്ള പെണ്‍കുട്ടി. എനിക്കിന്ന് പ്രായം ഇരുപത്തിയേഴു വയസ്സ്.

ഇന്നെന്റെ ജന്മദിനമാണ്. ഞാന്‍ ജനിച്ച ദിവസം. ഞാന്‍ ജനിച്ചതിനു എട്ടു വര്‍ഷത്തിനു ശേഷമുള്ള ഇതേ ദിവസം തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ കവിത 'INCIDENT RAY' പ്രകാശനം ചെയ്തത്.
അതിലെ വരികള്‍ ഇന്നും ഞാനോര്‍മിക്കുന്നു: 

                                            " INCIDENT RAY, THE RAY
                                              WHICH REFLECTS, REFRACTS AND
                                              TRACES.
                                              ONLY A FEW, A VERY FEW
                                              REVEALS THE ULTIMATE TRUTH "




2010 May 5
Wednesday

   ഞാന്‍ ചാരുബാല. ഒരു ജൂത പെണ്‍കുട്ടി. കേരളത്തില്‍ ജീവിയ്ക്കുന്ന ഇസ്രയേല്‍ പൌരത്വമുള്ള പെണ്‍കുട്ടി. എനിക്കിന്ന് പ്രായം ഇരുപത്തിയേഴു വയസ്സ്.

ഇന്നെന്റെ ഓര്‍മദിവസമാണ്. ഞാന്‍ മരിച്ച ദിവസം. എട്ടു വര്‍ഷത്തിനു മുന്‍പുള്ള ഇതേ ദിവസം തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യ കഥ 'EGOIST' പ്രകാശനം ചെയ്തത്. അതിലെ വരികള്‍ ഇന്നും ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിക്കുന്നു:

          " മരണം....!!! ഞാന്‍ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോഴൊന്നും എന്റെ മുന്‍പിലത് വാതില്‍ തുറന്നില്ല. ഒരുപാട് തവണ മുട്ടിയിട്ടും ആ വാതില്‍ എന്റെ മുന്‍പില്‍ കൊട്ടിയടച്ചു. ഇന്നിപ്പോ എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ; എന്നോട് പറയുക പോലും ചെയ്യാതെ; എന്നെയും കൊണ്ട് പോകുന്നു. കനത്ത ഇരുട്ടിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക്.......

പതിയെ കുറെ നിഴല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ എനിക്ക് മുന്‍പില്‍ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അതെ, ഇപ്പോള്‍ എനിക്ക് കാണാം. നിറങ്ങളെ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു. എന്റെ സന്തോഷം വാക്കുകളായി പുറത്തേക്കു വന്നു. "എനിക്ക് കാണാം.. എനിക്കിപ്പോ കാണാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്... നിറങ്ങളെ കാണാന്‍ എനിക്കാവുന്നുണ്ട്...."
" നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്... അന്ധനായ നിനക്ക് കാണാന്‍ കഴിയുന്നുവെന്നോ.. ? വിഡ്ഢീ.... നിനക്ക് കാഴ്ചയില്ല.. കുരുടനാണ് നീ..."
ആരോ എന്റെ പിന്നില്‍ നിന്നും വിളിച്ചു പറയുന്നു. ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ഇല്ല, ആരുമില്ല. ആ കനത്ത ഇരുട്ടില്‍ ഞാനപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു...."




2010 May 6
Thursday


ജനശബ്ദം എന്ന പത്രത്തില്‍ ഇങ്ങനെയൊരു വാര്‍ത്ത അച്ചടിച്ചു വന്നു: 

   എഴുത്തുകാരി ചാരുബാല ആത്മഹത്യ ചെയ്തു  

സ്ഫോടനാത്മകവും വിപ്ലവാത്മകവുമായ രചനകളിലൂടെ സാഹിത്യലോകത്തെ പിടിച്ചു കുലുക്കിയ യുവ എഴുത്തുകാരി ചാരുബാല ആത്മഹത്യ ചെയ്തു. ഇന്നലെ രാത്രി ൯ മണിയോട് കൂടി സ്വവസതിയില്‍ വച്ചായിരുന്നു അന്ത്യം.

1984 മെയ്‌ നാലിനാണ് ചാരുബാലയുടെ ജനനം. എട്ടാം വയസ്സില്‍ ആദ്യ കവിത INCIDENT RAY പുറത്തിറങ്ങി. 2002 -ല്‍ പുറത്തിറങ്ങിയ ഏഓഈറ്റ് ആണ് അവസാന കൃതി.

തന്റെ രചനകളില്‍ മാത്രമല്ല വ്യക്തിജീവിതത്തിലും ഏറെ വ്യത്യസ്തയായിരുന്നു ചാരുബാല. കെട്ടിയിട്ട പശുവിന്റെത് പോലുള്ള ജീവിതം താന്‍ വെറുക്കുന്നുവെന്ന് ഉറക്കെ പറയാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ട അവര്‍ പത്തൊന്‍പതാം വയസ്സില്‍ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചു:
" എനിക്ക് സ്വതന്ത്രയാകണം . ലോകം മുഴുവന്‍ ചുറ്റിക്കറങ്ങണം. ദൈവമാകാന്‍ കൊതിച്ചവള്‍ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു."

തന്റെ  അടങ്ങാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യ മോഹം അവരുടെ വാക്കുകളില്‍ നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. എട്ടാം വയസ്സില്‍ അമ്മ മരിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: " ഇനി ഞാന്‍ ദൈവത്തോട് സംസാരിക്കുകയില്ല."

bipolar  disorder  എന്ന വിഷാദ രോഗത്തിന് അടിമയായിരുന്ന ചാരുബാല ഗ്യാസ്  ഓവനില്‍  തല വച്ച് വിഷവാതകം ശ്വസിച്ചു അതിക്രൂരമായാണ് തന്റെ മരണത്തെ സ്വീകരിച്ചത്. പതിനേഴാം വയസ്സില്‍ ധീരതയോടെ തന്റെ സ്വന്തം പിതാവിനോടൊപ്പം തന്നെ കുടുംബജീവിതം ആരംഭിച്ചപ്പോഴുണ്ടായ അതെ മനശ്ശക്തിയോടെ അവര്‍ മരണത്തെയും വരിച്ചു.





                                                "ONLY A FEW, A VERY FEW
                                                 REVEALS THE ULTIMATE TRUTH. "










                                                          vava

2012, ഫെബ്രുവരി 7, ചൊവ്വാഴ്ച

വര്‍ഷസുന്ദരി

കവിയല്ല, ഞാനൊരു പച്ചമണ്ണിന്‍
മനുഷ്യന്‍ , യാത്ര ചോദിപ്പൂ  നീ 
ഈ ഇരുള്‍ വഴിയില്‍ ഞാനിന്നേകനായി
നില്‍പ്പൂ സഖീ....

മറന്നുവോ അനുരാഗാരമത്തില്‍
കൈ പിടിച്ചു നടന്നതും ആവസന്തത്തിന്‍ മധു 
നാമൊന്നായി നുകര്‍ന്നതും..?

ഇന്ന് സഖീ നീയൊരു വര്‍ഷമായി
പെയ്തു പോകവേ, നീര്‍പ്പോളപ്പോലെന്‍  
കനവുകള്‍ പൊലിഞ്ഞു പോകുമ്പോള്‍ ,
എന്‍ സ്വപ്നവും മനസ്സും പറിച്ചെറിയാം 
ആ നീലപ്പരപ്പില്‍ , അലതല്ലി
ഉയരട്ടെ ഈ നെഞ്ചിടിപ്പും..
അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലേ എന്‍ ഇരുളറയില്‍ 
നിന്നെ തഴുകുന്നോരെന്‍ പ്രാണനദിതന്‍
ചൂടും ചുവപ്പും ഗന്ധവും....

കാലം വിഴുങ്ങിയ നഷ്ടസ്വപനങ്ങള്‍ -
തന്‍  ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍
അര്‍ബുദതാളം മുഴക്കുമ്പോള്‍
ഇന്ന് നിനക്ക് ഞാനൊരന്യനായി
മാറീടുമ്പോള്‍
ഞാനെന്നെത്തന്നെ തിന്നുജീവിച്ചുമരിച്ചിടാം.... 

നാളെ നീ കേള്‍ക്കും എന്റെ
നഷ്ടസ്വപ്നതാളം
അതിലലിഞ്ഞു നീ പാടും..
ചങ്ക് പൊട്ടി ഞാന്‍ ചാകും..
എങ്കിലും ഉയിരേ....
നീയെന്നെ അറിയാതെ പോയല്ലോ....!

ഇന്ന് ഞാന്‍ നിനച്ചുപോകും പ്രണയം 
പുഞ്ചിരിക്കും ഭൂതം- നഷ്ടസ്വപ്ന-
ങ്ങള്‍തന്‍ കൂട്ടുകാരന്‍..

നമ്മള്‍ മീട്ടിയൊരാഹൃദയതന്ത്രികള്‍   
പൊട്ടിയടര്‍ന്നുവീണൊരാരുവിയില്‍
നീ മെല്ലെ അകലവേ,
 ഏത് നൌകയില്‍ ഞാന്‍
നിന്‍ അരികിലെത്തിടും...  ?
ഏത് നൌകയില്‍ വന്നെത്തി
ഞാന്‍ നിന്നെ പുല്‍കിടും... ?


                                                vava